[02 ND/ Septemper – 11082013-336]

 

วันนี้พอว่างอัพบล็อกค่ะ พรุ่งนี้คงวุ่นทั้งวันต้องทำขนมขายต่อ

ขอเชิญค่ะ

 

ตอนที่สอง 8 กันยายน (แต่เรื่องเกิดขึ้นเมื่อนานแล้ว) ตอน ที่มาของการเป็นสาวดาร์กเมด (ที่มีสกิลขนมหวาน)

 

เมื่อช่วงประมาณสองสามวันก่อน จนถึงวันนี้ เรามีเรื่องราวเกี่ยวกับครัวหรรษาอยู่เยอะ แต่ไม่รู้จะเรียบเรียงยังไง จนกระทั่งนึกเรื่องตัวเอง และก็เรื่องบันทึกของตุ๊ดที่ดังในเฟสบุ้ค เรื่องที่เขียนโดยคิซาระ ฮายาชิ และเรื่องของซาแมนต้าในบริษัมจัดหารัก (ไม่) จำกัด และแรงบันดาลใจจากอีกหลายๆ เรื่อง รวมทั้งที่มีไอดอลเป็นคุณพล ตัณฑสเสถียร คุณอิ๊ก บริบูรณ์ (สองท่านนี้คงเป็นแรงบันดาลใจที่ทำให้ลูอยากทำอาหารขนมเก่งๆ เหมือนกัน หลายครั้งแอบแบบว่า อยากเป็นเจ้าสาวที่เจ้าบ่าวน่ารักๆ ทำกับข้าวเก่งๆ ขนมอร่อยๆ จัง อ่า เพ้อเจ้อ) มีไอดอลนักเขียนอยากที่บอกไปแล้วเนอะ และก็มีท่านอื่นๆ รวมไปถึงพี่เป้ อารักษ์ นิโคลัส สปาร์ค นักเขียนนิยายรักชื่อดัง แล้วก็แดน บราวน์ ด้วย (หลายครั้งก็ชอบอ่านวรรณกรรมเยาวชนด้วยเหมือนกันนะ มีวรรณกรรมเรื่องโปรดหลายเรื่องมากแต่ดึงมาหมดคงไม่ไหว) ด้วยส่วนผสมทั้งหมด ยำออกมา บันทึกเจ้าหญิงดาร์กเมดเรื่องนี้เลยเป็นอะไรที่รวมมิตรลักษณะแบบนี้ ทั้งหมดนี้ทำให้ลูอดกังวลขึ้นมาไม่ได้ว่า ตัวเองจะเผลอเขียนอะไรดาร์กๆ แทนที่จะขำรึเปล่า แต่ในเมื่อหลวมตัวมาขนาดนี้แล้ว

ก่อนอื่น

ขอขอบคุณขอโทษผู้ที่เกี่ยวข้องที่รักทุกคนด้วยนะคะ ถ้าถูกเผาไปอย่าว่ากันน้า

(-/\-)

และก็ขออนุญาตมาจะกล่าวบทไป ถึงที่มาที่ลูมาเป็นอย่างที่เป็นตอนนี้นะคะ เรื่องแรกที่จะเอามาเผา ขอเป็นเรื่องของตัวเองละกัน จุดเริ่มว่าทำไมถึงมาเป็นแบบนี้ เขียนหนังสือ ทำอาหาร ทำขนม ทำความสะอาด คอส ไปจนถึงแฟชั่นเครื่องสำอาง เรื่องสารพันของลูที่สุดแสนจะวุ่นจากเด็กหญิงขี้เซา กลาเป็นผู้หญิงที่ไม่มีเวลานอน

ประเด็นของการเกิดงานอดิเรกของลูมาจากความรู้สึกว่า “ลูน่าจะมี....” เป็นส่วนใหญ่ เป้นความรู้สึกที่ออกแนวว่าควรจะสร้างมัน ลองดูสักตั้งมากกว่าความอิจฉาริษยา อยากวาดรูปการ์ตูน ลูจำได้ว่ามาจากสมัยปอสอง ย้ายมาอยู่เชียงใหม่ใหม่ๆ แล้วตัวเองไม่มีเพื่อเลยค่ะ แบบว่านักเรียนมักไม่ปกติ (ตามทฤษฎีของการ์ตูนแอดชั่นแฟนตาซีเด็กผู้ชายสุดคลาสสิค) คนอื่นเค้าพูด “กำเมือง” ใส่ แต่ลูพูดไม่ค่อยเป้น รู้สึกว่าทำไมอิฮั้นต้องพูดอะไรไม่ชัดด้วยฟระ (ตอนเด็กเคยคิดอะไรเกรียนๆ แบบนี้นะ ตอนนี้ไม่ละ) ด้วยความที่ไม่มีอะไรทำ เลยเอาดินสอกับกระดาษเศษมาวาดรูปที่ทางต่างระดับของอาคารชั้นเรียน จำได้เลยตัวละครตัวแรกที่ลูวาดหน้าสามเหลี่ยมหน้าจั่วแถมตาเฉียงๆ จมูกไม่มี ตอนเด็กอยากลองวาดอะไรเท่ๆ แต่ดูเหมือนฝีมือเด็กมันเขี่ยได้แค่นั้น โธ่ แต่ว่าลูก็พยายามลองภาพ ลองดราฟ ลองฝึกวาดทุกวัน จนกระทั่งมีเด็กมานั่งดูลู ลูก็ใหม่ๆ เขินหง่ะ แต่หลังๆ ชิน วาดของตัวเองไป นานๆ ไปเด็กมาดูกันมากขึ้นมากขึ้น จนมีวันหนึ่งลูเงยหน้าขึ้นมา ทุกคนมาดูลูวาดรูป

แล้วนี่คือจุดเริ่มต้นของการวาดรูปการ์ตูนอย่างจริงจัง

ส่วนเรื่องคอส เครื่องสำอางมาจากจูนโซหรือจูนเน่เพื่อนรักลูให้ลูหัดแต่งหน้าแต่งตัวนี่แหละค่ะ ใหม่ๆ ก็เขินนะ แต่หลังๆ รู้สึกว่า จริงๆ ตัวเองก็มีโอกาสสวยได้นี่นา แล้วลูก็เป้นคนที่พยายามดูแลร่างกายตัวเองอยู่แล้ว พอมีงานคอส ลูกับจูนก็แบบวาอยากลอง พอลองแล้วมันรู้สึกว่ามันสุดยอดอ่ะ เหมือนตัวเองได้อยู่อีกโลกหนึ่งยังไงยังนั้นเลย แล้วลูก็เริ่มเรียนเครื่องสำอาง หัดแต่งหน้าเองเลย ยิ่งเคยได้มาฝึกงานขายเครื่องสำอางยิ่งรู้สึกว่าอยู่กับเครื่องสำอางแล้วรู้อะไรเยอะเลยค่ะ

และเรื่องสำคัญของลูคือเรื่องของการทำอาหารทำขนม ลูจำได้ว่าตัวเองต้องหัดต้มมาม่าตอนเก้าขวบ จากนั้นสิบขวบเริ่มหุงข้าว ไล่เลเวลมาเรื่อยๆ ลูเลยมีความรู้สึกตัวเองอยู่กับห้องครัวมาจนชินน่ะค่ะ แต่เรื่องขนมนี่เกิดจากเรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่นานค่ะ คือประมาณปีที่แล้ว หม่อมแม่กับเสด็จพี่ของลูทำขนมเปี๊ยะ แต่ว่าทำออกมาขายไม่ได้ หม่อมแม่เห็นอะไรบางอย่างมิอาจทราบได้ โยนสูตรขนมเปี๊ยะให้ลู

“ลูกลองทำดู”

ตอนแรกลูอารมณ์เสียมากเลยค่ะ เพราะไม่เคยทำมาก่อน แต่กลับต้องมาทำ แถมปรึกษาใครไม่ได้ ไม่มีใครเชี่ยวชาญเรื่องนี้ แถมหม่อมแม่ก็วุ้นมาก บางทีก็เหมือนออกแนวทิ้งให้ลูใช้เวิร์บทูเดามั่วเอาละกัน ลูเลย เหอะ ก็ได้มังคะ เลยนั่งอ่านสูตร อ่านขั้นตอนการทำจากหลายๆ ที่ เริ่มจินตนาการว่าตัวเองต้องทำอะไรบ้าง และขนมเปี๊ยะถาดแรกในชีวิตในเดือนสิงหาคมปีนั้นก็เกิดขึ้นด้วยประการฉะนี้ หม่อมแม่เห็นว่า ขนมลูใช้ได้ทีเดียว อย่ากระนั้นเลย

เอาไปขาย

ลูก็ตกใจ สิ่งที่กลัวที่สุด คือการขายไม่ออก เพราะลูเคยทำขนมเค้กกับเสด็จพี่สามชิ้น มันเคยขายไม่ออกมาแล้ว (จริงมาทำกินเล่น แต่อยากลองขายด้วย พอขายไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองไม่น่าจะสามารถทำของกินขายได้) สิ่งที่เกิดขึ้น คือ ขายหมด โดยพีอาร์คนสำคัญคือ ท่านพ่อ

โอ.... อิฮั้นสามารถทำรายได้ ได้แล้ว (ถึงจะเล็กน้อยก็ยังดี)

จากนั้นเป็นต้นมา ลูเซียสก็ทำขนมเปี๊ยะขายและเริ่มลองสูตรขนมใหม่ๆ ตลอด กระทั่งหยุดพักไปช่วยงานพี่สาวที่เป็นญาติลูกพี่ลูกน้อง แล้วกลับมาเริ่มใหม่อีกครั้ง แล้วทั้งหมดนี้ทำให้ลูรู้สึกว่า

ถึงเวลาที่ตัวเองจะต้องทำอะไรเพื่อตัวเองบ้างแล้ว  

 

 

แปะลายโน้ต

ขอบคุณที่แวะเข้ามาค่ะ

ありがとございます.

แล้วเจอกันใหม่ค่ะ

 


 

edit @ 11 Sep 2013 22:10:53 by [۞۩ *~(®)~[RPS.LuciuZ]~(®)~*۞۩ ]

Comment

Comment:

Tweet