[*~ (®) RPS.LuciuZ's Blog (®) ~*]

ตื่นแต่เช้ามาดูตารางเรียนให้แน่ใจค่ะ

และก็แวะมาอัพฟิคให้ทีเดียว

ลูเซียสเซ็งค่ะ

ทำไมวันอังคารวันศุกร์

มันต้องโผล่วิชาตัวค่ำๆ ออกมาเด่ๆ แบบนี้ด้วย

เห็นตารางแล้วเซ้งเซ็งค่ะ

ท่าทางศึกหนักเลยงานนี้ (แภมหนักกว่าที่ผ่านมามั่กมากด้วย)

(ไม่ใช่อะไรหรอก ลูเซียสชอบวันอังคารกับวันศุร์เลิกเที่ยงจะได้ไปเอ้อระเหยลอยชาย อิอิ)

มาต่อป๋าเบียแล้วนะคะ

แก้ชื่อป๋าแล้วด้วย (ยูนิจังท้วงมา ลูเซียสพิมพ์ผิด แฮ่ๆ ขอโทษค่า)

ที่พิมพ์ผิดก็ขออภัยอย่างยิ่งนะคะ 

ต่อกันเลยค่ะ

##############################


 

Fanclub Fiction : นางฟ้าอย่างเธอ (ดัน) เจอปีศาจอย่างเขา  (KHR)

Pairing : 100 U (Byakuran x Uni) (AND ??)

Rate : NC

By : RPS.LuciuZ

Suggestion : อ่านไปเถอะ อย่าคิดมาก

WARNING

                ลูเซียสไม่ได้เป็นเจ้าของตัวละคร ทั้งฉากสถานที่ของ Katekyo hitman Reborn นะคะ เรื่องราวทั้งหมดเป็นเรื่องที่ทางแฟนคลับแต่งขึ้นเพื่อความบันเทิง ห้ามนำไปดัดแปลงแก้ไข เพื่อทางการค้า ทางผิดกฎหมาย หรือละเมิดลิขสิทธิ์นะคะ เก็บเซฟไปอ่านได้ตามสะดวกค่ะ แต่กรุณา ถ้าจะปล่อยก็ให้เครดิตกันด้วย

ยูนิรู้ตัวถึงอันตรายที่จะเกิดขึ้นกับตัวเอง ในเวลานี้ มันไม่มีใครช่วยเธอได้ แม้แต่แกมม่าก็ตาม เว้นเสียว่าเธฮจะต้องรอดเงื้อมมือปีศาจ (หื่น) นี่ ด้วยตัวของเธอเอง

"ยูนิจัง ยิ่งโตขึ้น เสน่ห์ยิ่งรุนแรงขึ้น จนผมอดใจไม่ไหว..."

"ปล่อยฉันนะ เบียคุรัน"

"ดื้อจังนะ แต่เอาเถอะ ยิ่งขัดขืนยิ่งได้อารมณ์ไปอีกแบบ" เขายิ้มร้ายกาจ

"อ๊ะ!"

มือของเขาเริ่มไล้สัมผัสบนหน้าท้องแบนราบของเธอ ก่อนค่อยๆ ขยับไปลูบทุกส่วนต่างๆ แม้แต่ส่วนใต้ร่มผ้า ยูนิรู้สึกวาบหวาม ทว่า ยิ่งเขาเข้าไปแตะต้องส่วนสำคัญมากเท่าไหร่ เกียรติและศักดิ์ศรีของเธอมันถูกลดทอนไปมากเท่านั้น

"ฉันบอกให้หยุด เบียคุรัน" ใบหน้าน่ารักแดงซ่านทั้งขึ้งโกรธ

"เอ๋ กล้าห้ามผมเหรอ?"

!!!!!!!!!

!!!!!

ดวงตาสีน้ำเงินเข้มดุจนภาจ้องเขม็งยังหัวหน้ามิลฟีโอเร่ ทำให้เขารู้สึกถึงความถูกกดดันอย่างน่าสะพรึงกลัวไม่เคยสัมผัสมาก่อน เขาถึงค่อยๆ ลดมือออก แล้วก็ถอยออกไป ยิ้มแห้งๆ

"ขอโทษด้วยนะ ยูนิจัง"

"ไปให้พ้น" เธอกล่าวน้ำเสียงราบเรียบ

เบียคุรันยอมรับว่าเขาตะลึงและรู้สึกเกรงใจในสายตาที่ทรงอำนาจน่าหวั่นเกรงคู่นั้นโดยไม่รู้ตัว มันเป็นสายตาที่ดูราวกับของราชินี ราวกับเทพธิดาที่เต็มไปด้วยพลัง ความเชื่อมั่น เข้มแข็ง เขารู้สึกทึ่ง และมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้น ท้าทาย อยากจะลิ้มลองของหวานที่ชื่อว่า "ยูนิ" มากขึ้นไปอีก 

นี่แหละ สิ่งที่คู่ควรจะมาเป็นของๆ ฉัน

ด้านของยูนิ นั้น ระหว่างที่เธอกลับไปที่ห้องของตัวเอง และเริ่มนอหลับพักผ่อน เธอรู้สึกแปลกใจเมื่อพบว่ามีนกตัวเล็กๆ สีเหลืองเหมือนลูกเจี๊ยบมาอยู่บนเตียงก่อนหน้านั้นแล้ว

"นามิโมริ...."

น่าแปลกใจ ที่มีตัวเล็กๆ เข้ามาในห้องเธอได้ แต่ยูนิก็ไม่คิดอะไร เธอรเข้าใจดีว่าเจ้าตัวเล็กมันไม่มีเจตนาอะไร มันเพียงแค่หลงเข้ามา อยากอยู่บนเตียงนุ่มๆ ไม่ก็ มันแค่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย เธอเลยลองเข้าไปนอนบนเตียง ก็พบว่า มันก็เพียงขยับให้เธอนอนตามสะดวก โดยที่มันก็ยังอยู่ที่เตียงอย่างนั้น แต่แล้ว เธอก็เริ่มง่วงก็ผล็อยหลับไป

เป็นความผิดพลาดของเบียคุรัน หรือเพราะฟ้ามันดลใจหรืออย่างไรไม่ทราบได้ ที่เขาไม่คิดจะใช้ยาต่อต้านความประงสงค์ที่แท้จริงกับยูนิต่อ ทำให้ยูนิไม่ต้องหลบจิตตัวเองไปอยู่อีกโลกหนึ่ง และร่างกายก็ค่อยๆ ฟื้นฟูสภาพ ขับพิษออกมาทีละน้อย มันเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่วองโกเล่ทำการบุกมิลฟีโอเร่เสียด้วย ทำให้ยูนิโดนยาต่อต้านนั่นเพียงแค่ครั้งที่เจอเบียคุรันครั้งแรกเพียงครั้งเดียว แต่ว่า แค่ครั้งเดียวมันก็ทำร้ายเธอเกินกว่าพิษอสรพิษไหนๆ แล้ว

เจ้าฮิเบิร์ดมันออกไปแล้ว....

สักพักใหญ่ ยูนิตื่นขึ้นมาอย่างัวเงีย ต้องตกใจสะดุ้งตื่นหายง่วงทันทีเมื่อเห็นเบียคุรันเดินเข้ามา นี่ ถึงฉันจะเป็นรองจากนาย เป็นตัวประกันนายก็ใช่ว่าจะมาทำอะไรตามใจชอบแบบนี้นะ

"ยูนิจัง ทำผมอดใจไม่ไหวเลยจริงๆ น้า" เบียคุรันถอดเสื้อตัวเองออกมาอย่างรวดเร็ว ทำเอาเด็กสาวผวา

"นี่จะทำอะไรน่ะ!?"

"ยูนิจัง ไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวผมจะอ่อนโยนให้..." เบียคุรันยิ้มร้ายกาจ

                "อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ"

            !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

                เบียคุรันจับทายาทอัลโกบาเรโน่ แห่งนภาตรึงกับเตียง ก่อนจะลูบไล้สัมผัส ทำเรื่องอนาจารสุดจะบัดสีเกินกว่าเด็กสาวตัวเล็กๆ อย่างเธอจะรับได้ มือกร้านนั้นคลำไปทุกอณูผิว ทุกส่วนก็ว่าได้ ยูนิพยายามร้องขอความช่วยเหลือ แต่ว่า

                "ร้องไปเถอะ ยูนิจัง ผมสั่งคนอื่นไปปฏิบัติการข้างนอกหมดแล้ว"

                "นี่!!!"

                "รวมทั้ง พวกอดีตในจิสโรเนโรแฟมิลี่ด้วย"

                !!!!!!!!!!!!!!!!!

                ไม่~~~~~~!!!!!!

            ยูนิร่ำร้องอย่างหวาดกลัวทรมาน นี่เป็นครั้งแรกที่เธอตระหนักถึงความกลัวถึงขีดสุด เมื่อเขาเข้าหมายจะขืนใจเธอ มาตักตวงความสุขจากเรือนร่างเธอบนความเจ็บปวดและความอัปยศอดสู ถูกลบเกียรติและศักดิ์ศรีอย่างถึงที่สุด  ถูกปฏิบัติราวกับตุ๊กตาของเขา ที่สามารถทำอะไรก็ได้ หรือแม้จะย่ำยีขยี้พังเธอไป ก็สามารถทำได้ หากเขาทำลงไป ก็คงไม่คิดเสียดายตุ๊กตาที่ว่านี้สักนิด

                "ยูนิผิวสวยจัง..."

                "ปล่อยฉันนะ!!!!" เสียงเล็กๆ ร้องลั่น

                "โอ๋ๆ ยูนิจัง ไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวเดียว เราก็จะมีความสุขด้วยกันแล้ว...."

                "ฉันไม่มีทางมีความสุขกับคุณหรอก เบียคุรัน เลิกทำอะไรบ้าๆ แล้วปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้นะ!!!"

                "ผมไม่มีทางปล่อยยูนิจังหรอก" เขายิ้ม "อุตส่าห์ได้ยูนิจังมาทั้งที ผมก็ต้องขอเชยชมยูนิจังให้ชื่นใจกันหน่อยสิครับ เอาล่ะ เรามามีความสุขด้วยกันเถอะ มาเป็นของๆ ผมเถอะ ยูนิจัง..."

                ไม่.... นี่มัน ใครก็ได้ ช่วยด้วย!!!!!

                "อื้อ!!!!!!!!!!!"

                ริมฝีปากน้อยๆ ถูกเขาครอบครองจนชอกช้ำจากการจุมพิตที่เร่าร้อนรุนแรง ดิบเถื่อน เบียคุรันเป็นคนที่อาจจะดูเหมือนหนุ่มทั่วไปดูธรรมดาๆ คนหนึ่ง ที่หน้าตาดีมีเอกลักษณ์โดเด่น แต่ว่า ข้างในกลับมีสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่หิวกระหายเหยื่ออย่างบ้าคลั่ง ตะกละตะกราม ดิบเถื่อน ราวกับเป็นพวกกักขฬะ อนารยธรรมสิ้นดี หากเขาเป็นสัตว์ป่าสักอย่างหนึ่ง คงเป็นจิ้งจอกเงินที่อาจจะดูสวยงาม แต่ว่าก็โฉด ต่ำทราม เจ้าเล่ห์ ร้ายกาจ อย่างไว้วางใจไม่ได้เลย กระทำเรื่องชั่วร้ายได้อย่างหน้าตาเฉย หรืออาจจะมองเห็นเป็นเรื่องสนุกก็ได้ หากเหยื่อที่ว่านั้น ได้แสดงความหวาดหลัว สร้างความพึงพอใจให้เขาอย่างถึงที่สุด

                "เอาล่ะ กินตรงไหนก่อนดีน้า..."

                "หยุด....ฉันบอกให้หยุด...." เสียงเล็กๆ ขู่ฟ่อ ทั้งที่ไร้เรี่ยวแรง

                เบียคุรันชอบใช้มือซุกไปสัมผัสส่วนใต้ร่มผ้าทั้งที่ยังไม่ได้ปลดเสื้อผ้าอาภรณ์ใด แล้วก้ค่อยๆ ลูบคลำตรงนั้นอย่างพึงพอใจ มองดูใบหน้านั้นแสดงความอับอาย อมทุกข์ และวาบหวามกับการถูกปลุกเพลิงราคะขึ้นมา

                "ร้องมาดังๆ สิครับ ยูนิจัง ผมอยากได้ยินเสียงครวญครางของยูนิจังจนแทบคลั่งจะแย่แล้ว..." คราวนี้ น้ำเสียงเขาเปลี่ยนไป จากที่ดูสนุกสนานเริงร่า กลายเป็นน้ำเสียงที่ฟังดูเร่าร้อน เย้ายวน ก่นอจะรดลมหายใจร้อนระอุลงไปยังเรือนร่างเธอ

                "....!!!" ยูนิไม่ยอมส่งเสียงอะไร หากว่าการส่งเสียงใดๆ ออกมา แสดงถึงการตกเป็นทาส การยอมแพ้ต่อเขา ดวงตาที่ล้ำลึก ราวท้องนภาดูปรือลง แต่แฝงด้วยความหยิ่ง ภาคภูมิใจในตน ไม่ยอมทำตามเขาง่ายๆ

                ความจริงยูนิจังหากยอมเขา ทุกอย่างก็น่าจะเป็นไปด้วยดีแท้ๆ แบบนั้นจะน่ารักมากเลย แถมต่อให้ลูกน้องส่งผู้หญิงที่ไหนมา เขาก็ไม่เอาหรอก หากต้องมาแลกกับยูนิจังไปล่ะก็... ไม่มีทาง ถึงตายก็ไม่ยอม คอยดู แต่จะว่าไป การที่ยูนิจังดื้อ ไม่ฟังเขา มันก็ทำให้เขารู้สึกมีอารมณ์ไปอีกแบบ อยากจะลองปราบเข้าลูกแมวตัวน้อยนี่ให้เชื่องภักดีต่อเขาดูสิน่า

                เบียคุรันปลดชุดนอนเบาบางของเธอออก ก่อนที่จะใช้ปลายลิ้นฉุดล่วงล้ำไปทุกๆ ส่วน คลอเคลีย ตั้งแต่เรียวขา ร่นขึ้นมายังทรวงอก หัวหน้ามิลฟีโอเร่รู้สึกดี เวลาที่ได้ลิ้มรสความหวานในรสปากของเธอ เขาเริ่มจุมพิตอย่างหนักหน่วง พันตูลิ้นอีกฝ่ายละเลงความอยากกระหายที่เหมือนกับสัตว์ร้ายลงไปอย่างไม่ยั้งหรือเบาแรงไว้เลยสักนิด ผิวขาวสว่างเนียนนั้น ร่างๆ เล็กๆ ที่งดงามที่เริ่มเข้าสู่วัยสาวนั้น ดวงตาคู่นั้น ทั้งหมดนั่น ต้องเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น

                "หยุด...ฉันบอกให้หยุด!!!"

                "หึๆ" ชายหนุ่มไม่สนใจแล้วว่าลูกแมวตัวน้อยที่ว่านั้นจะปรามห้ามเขาอย่างไร อีกทั้งยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ ในที่สุดเขาใช้ปลายนิ้วลองสำรวจดูความชื้นของร่างกายเธอ

ไม่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

           

###############################

ติดตามต่อตอนหน้านะคะ

รู้สึกว่าป๋าเบียจะน่ากลัวกว่าที่คิด เอิ๊ก

มาแล้วค่ะ นายปีศาจ ป๋าเบียคุรัน

 ว่าแต่...

เอาดอกไม้ออกจะดูดีมากเลยนะคะ ป๋าขา

- -"

แถมดอกไม้สีม่วงอีก ยิ่งแปลกๆ

เอาเถอะ ยังไงป๋าก็แค่หนูยูนิคนเดียวใช้ม้า อิอิ

 เชิญเลยค่า

แล้วเจอกันในเอนทรี่หน้านะคะ

edit @ 19 Oct 2009 07:47:40 by Private World of The Demon ReX

edit @ 19 Oct 2009 12:21:43 by Private World of The Demon ReX