[*~ (®) RPS.LuciuZ's Blog (®) ~*]

ใจหายไปเลยค่ะท่านผู้อ่านท่านผู้ชมที่รัก

เมื่อวานก็ไปทีนึงแล้ว ฟังเพลงอยู่ดีๆ เสียงในโน้ตบุ้คไม่ออกซะงั้น

แถมเมื่อวานลองดูเนื้อหา ไว้สำหรับฟิคหนูยูนิ กลายเป็นว่าหนักใจมากมายค่ะ

ป๋าเบียฯ ร้ายชนิดร้อยล้านเปอร์เซ็นท์ไร้สารตกค้าง ความชั่วมากมี ความดีไม่ปรากฏจริงๆ

ราชาปีศาจรับรองมาแล้วว่า ระยำ ไม่มีความดีมาเจือปน!!

อูยยยยยยยยยยย

มานั่งนึก

"ลูเซียสจะรับหมอนี่ไหวมั้ยนี่"

มาตอนนี้ใจหายค่ะว่า

ฟิค มุคุฯ กับหนูโคลมแปดตอนจบ และนี่ก็มาถึงตอนสุดท้ายแล้ว!!!

อ๊าย ตายจริง คนเขียนลืมตัว

เอิ๊ก

ไม่นะ

ขอลูเซียสทำใจนิดนึงนะคะ (เวอร์ไปมั้ย ถึงขนาดมืดมนซะ...)

จะไม่ให้เป็นแบบนั้นได้ยังไงคะ

ก็ อีกแค่ห้าวันเท่านั้น

ลูเซียสต้องกลับไปเรียนต่อแล้วค่ะ

เอิ๊ก

ไปไส้แห้งอย่างเต็มตัว

พล่ามมามากเกินพอละ

ค่ะ

เรื่องฟิคใหม่ยังไม่ได้มีแต่งอะไรเลยค่ะ ท่านผู้อ่าน ท่านผู้ชมที่รัก

เพราะลูเซียสเจอป๋าเบียเป็นคาร์เร็ตเตอร์แบบนั้น

ได้แต่อ้ำอึ้ง

"สงสารหนูยุนิจัง(อ่ะ)"

วันนี้มาต่อตอนสุดท้ายกันนะคะ ตามสัญยาค่ะ

ว่าจะลงแฟนอาร์ตรูปเคียวยะที่เคยว่าไว้มาลงด้วย

ที่แท้จริง

ไม่ได้วาดฮิบาริซังคนเดียวนะคะ

แต่วาดพระรองอยู่คนนึงในเรื่องของลูเซียสด้วย

เพื่อนลูเซียสบอกตานี่

นิสัยพิมพ์เดียวกะเคียวยะ

เอ่อ อ่านะ

นายคนนี้ชื่อ เอนโซค่ะ

เป็นพระรองที่มักถูกเข้าใจผิดว่าเป็นพระเอก

กรรมเก่าลูเซียสอะไรเนี่ย

มาลงฟิคตอนสุดท้ายกันดีกว่านะคะ ลูเซียสเนี่ย

พล่ามไรก็ไม่รู้

ขอเซ็นเซอร์เนื้อหานิดนุงนะคะ คลุมปลดเซ็นเซอร์ออกเองนะค้า

 #####################################

Fanclub Fiction : ม่านหมอกในใจ (KHR)

Pairing : <6996> <1896>

Rate : NC

By : RPS.LuciuZ

WARNING

                ลูเซียสไม่ได้เป็นเจ้าของตัวละคร ทั้งฉากสถานที่ของ Katekyo hitman Reborn นะคะ เรื่องราวทั้งหมดเป็นเรื่องที่ทางแฟนคลับแต่งขึ้นเพื่อความบันเทิง ห้ามนำไปดัดแปลงแก้ไข เพื่อทางการค้า ทางผิดกฎหมาย หรือละเมดลิขสิทธิ์นะคะ เก็บเซฟไปอ่านได้ตามสะดวกค่ะ แต่กรุณา ถ้าจะปล่อยก็ให้เครดิตกันด้วย และก็อย่าขโมยผลงานไปเป็นของตัวเองนะคะ

          เรื่อง ม่านหมอกในใจ

ด้านของฮิบาริ เคียวยะ หลายวันต่อมา....

"นามิโมริ....เขียวขจี....."

"ฮ้าว...." เขาล้มลงนอนใต้ต้นไม้อย่างเคย อยากจะหลับกลางวันอย่างที่ผ่านมา เคียวยะคิดในใจบางที เขาอาจจะลืมอะไรบางอย่างไปได้ ถ้าหากกลับมาทำอะไรที่เป็นอย่างที่เคยเป็น แต่แล้ว

"ฮ่าๆ เดี๋ยวฉันจะเล่นกับแรมโบ้เอง" ยามาโมโตะยิ้มร่า ขณะที่เจ้าต้นเหตุของเรื่อง แรมโบ้อาละวาดจะให้มาเล่นด้วย "ว่าแต่เล่นอะนะเหรอ ท่าทางน่าสนุกจัง"

"ยามาโมโตะ นี่มันระเบิดนะ ทิ้งมันไปเถอะ" สึนะจ้ากลั่น

"ไม่เป็นไรครับ รุ่นที่สิบ ผมจะจัดการกับไอ้วัวบ้านี่เอง" ว่าแล้ว ก็ระเบิด ร็อกเก็ตมานับชุด

"อย่าทำอย่างนั้น โกคุเดระคุง~~~~!" สึนะว้าก จะบ้าตาย นี่จะพังตึกโรงเรียนอีกรอบรึไง

"เฮ้ย วาซาดะ วันนี้มาลุยกันสุดหูรูด!!!!!!!!!!!!!!!" เรียวเฮโบกมือวิ่งมาหา

โอย คุณพี่ เข้าใจเรื่องราวหน่อยได้มั้ยฮะ วาซาดะแทบจะบ้าตายในฉับพลัน

"แรมโบ้ อย่าเอาของของคนอื่นไปแบบนี้สิ" อี้ผิงมาทวงขนมเธอคืน

"ฮ่าๆๆ คุณแรมโบ้จะกินให้หมดเลย"

ฮิเบิร์ดบินไปเหมือนรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น และแล้ว....

"พวกแก มาทำอะไรรบกวนการนอนของฉัน เจ้าพวกสัตว์กินพืช แถมมาสุมหัวอะไรแถวนี้!!"

"ยั้ย ฮิบาริซัง" สึนะโยชิผวาหนัก

"อ๊างงง" บนหัวอิ้ผิงเริ่มนับถอยหลัง รอการระเบิด

"ยั้ย อิ้ผิง แอบชอบฮิบาริซัง อายจนต้องจะระเบิดอีกแล้ว" สึนะเหวอ

ตู้ม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ฮิบาริซังอยู่แบบนี้ ในชะตากรรมเดียวดาย อยู่กับฮิเบิร์ด มีพวกสัตว์กินพืชออนมายเวย์ของเขาต่อไป ก็คงจะดีแล้ว (มั้ง?) (สรุปว่า นายครองโสดต่อไปเถอะไป)

โคลมที่น่ารักของผม....

โคลมกับมุคุโร่มาอยู่ที่ไกลแสนไกลจากคนที่รู้จักพวกเขา เพื่อให้เด็กสาวมาพักฟื้นร่างกายตัวเองอย่างสงบสบาย ส่วนโคลมเองก็อยากใช้โอกาสนี้ ชดใช้ความผิดที่เธอมีต่อคนที่เธอรักมากที่สุด

"ท่านมุคุโร่"

"หือ ครับ โคลมที่น่ารักของผม" เขายิ้มอย่างอ่อนโยน

"ฉัน..."

                "อื้ม... ไม่เอาครับ เด็กดีของผม" เขาใช้ปลายนิ้วปิดริมฝีปากน้อยๆ นั้น "โคลมไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อยนี่ครับ"

                เขารู้...เขารู้ว่าเธอจะพูดว่าอะไร

                "โคลมครับ" เขาโอบร่างบางนั้นมาแนบกาย "ไหน ผมขอดูหน่อย ว่าโคลมที่น่ารักของผมตอนนี้เป็นยังไงบ้างแล้ว"

                "เอ๋?"  เธอเผลอหน้าแดงซ่าน

                มุคุโร่ค่อยๆ ปลดชุดนอนบางเบานั้นออก เผยให้เห็นร่างบอบบางที่มีรอยจ้ำๆ บางๆ ที่ต้นคอ ส่วนอื่นๆ ก็ได้เลือนหรือไม่ก็หายไปแล้ว โคลมรีบดึงผ้าห่มบนเตียงขึ้นปิดร่าง ขยับหนี เธอกลัว กลัวว่าเขาจะเห็นรอยที่คนอื่นทำบนร่างเธอแล้วจะรู้สึกไม่ดี

                "..."

                "โคลมของผม..." ชายแห่งสายหมอกวองโกเล่คงยิ้มให้ "ผมรักโคลมนะ"

                "อะ..." เข้าของชื่อหน้าแดงซ่าน ก้มหน้าลงไม่กล้าสบตา

                "โคลม เชื่อมั่นในตัวผมรึเปล่า"

                "ค่ะ ท่านมุคุโร่" เธอตอบโดยที่ในใจคิดว่า เขาจะทำยังไงต่อ

                "ถ้าอย่างนั้น เข้ามาหาผมหน่อยได้มั้ยครับ"

                โคลมค่อยๆ เข้ามาหาเขา เมื่อมาถึงตัวแล้ว มุคุโร่ก็ดึงผ้าห่มลงอย่างเบาแรง เผยเห็นร่างผิวขาวนวลบอบบางที่ตอนนี้มีรอยบางๆ เวลานั้น เขาก็เอนร่างบอบบางลง กอดเธอเอาไว้อย่างนุ่มนวลทนุถนอม

                "พักผ่อนเถอะครับ ผมจะอยู่กับโคลมตรงนี้เอง" เขายิ้มอย่างอ่อนหวาน

                "ท่านมุคุโร่..." ในใจที่รู้สึกยินดีมีความสุข ทำให้โคลมขยับตัวเข้าซบร่างสูงสง่านั้นเอง

                และแล้ว ต่อมา....

                "เอ๊ะ ท่านมุคุโร่?" โคลมตื่นขึ้นมาแปลกใจที่ไม่เห็นคนคนนั้นของเธอ เริ่มเดินไปรอบๆ หวังว่าจะเจอเขา แล้วก็...

                "ทำอะรอยู่เหรอครับ โคลมที่น่ารักของผม"

                "อ๊ะ ท่านมุคุโร่"

                "ผมกำลังจะไปหาโคลมที่ห้องพอดี"

                โคลมรู้สึกแปลกตา นี่ ท่านมุคุโร่ใส่ผ้ากันเปื้อน? ทำอะไรน่ะ?

                "มาทานอะไรด้วยกันสิครับ โคลมที่น่ารักของผม" เขาค่อยๆเอื้อมมือมาจับมือเรียวนั่นมาอย่างอ่อนโยน แล้วก็จูงพาเข้าห้องครัวด้วยกัน วันนี้เขาทำข้าวสวย ซุปมิโซะ เตรียมผลไม้เอาไว้ มุคุโร่จัดแจงที่นั่งให้ พร้อมป้อนอาหารให้ ราวกับว่านี่คือสมบัติอันล้ำค่าของเขา

                "ท...ท่านมุคุโร่"

                "ครับ?"

                "ฉ...ฉันไม่เป็นไร่ค่ะ"

                "ผมเองก็ไม่เป็นไรครับ" เขารีบแทรกพูด "ผมอยากทำให้โคลมครับ"

                !!!! เด็กสาวหน้าแดงซ่าน แต่ว่าได้แต่ปล่อยให้เขาเข้ามาทำตามที่เขาปรารถนา ทั้งป้อนข้าว ป้อนน้ำ ประคองเธอไปนั่นมานี่ ดูแลแทบจะทุกฝีเท้าที่เธอไปที่ไหนก็ตาม

                เอาเถอะ....ยังไงก็ช่าง แต่ว่า ขออยู่แบบนี้สักนิดที.... เขาคิดในใจ

                โรคุโด มุคุโร่ อยากจะใช้เวลานี้อย่างคุ้มค่าที่สุด อยากให้ช่วงเวลานี้ดีๆแบบนี้มีต่อไปนานๆ เรื่อยๆ เพราะอย่างนั้น เขารู้ว่าที่เขาปรารถนาเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ถึงได้เลือกจะใช้เวลานี้ให้คุ้มค่าที่สุด เอาล่ะ

                "โคลมที่น่ารักของผม"

                "คะ?"

                "เชื่อมั่นในตัวผมรึเปล่าครับ?" เขาถามแบบนี้อีกแล้ว

                "ค่ะ ท่านมุคุโร่"

                มุคุโร่ยิ้มอย่างยินดี เขาจะมอบความรักทั้งหมดทั้งหัวใจ มอบแม้แต่ชีวิตให้ แม้แต่...สิ่งสุดท้ายที่เขาเหลืออยู่ หนุ่มแห่งสายหมอกวองโกเล่โน้มตัวเข้าละเลียดรสหวานในตัวโคลมอย่างละเมียดละไมดูดดื่มลึกซึ้ง โคลมตกใจ ทว่าเธอเต็มใจรับมัน...

                "อะ แย่แล้วครับ"

                "มีอะไรเหรอคะ ท่านมุคุโร่"

                "ผม...ผม..." เขายิ้มอย่างยั่วเย้า ปรือตามองอ่อนหวาน  "ผมต้องการโคลมซะแล้วล่ะครับ"

                "เอ๋?"

                "ขอผมครอบครองคุณหน่อยได้มั้ยครับ ผมอยากให้โคลมเป็นของผมอย่างที่ผมเป็นของโคลมจัง"

                และแล้วเวลาที่สู่ห้วงอารมณ์ความรู้สึกของมุคุโร่ก็เริ่มขึ้น เขาอุ้มร่างบอบบางเข้าพรมจุมพิตไปทั่ว เป็นจุมพิตที่แผ่วเบาทว่า สร้างความรู้สึกซาบซ่าน อ่อนโยน รู้สึกดี ปลุกเพลิงแห่งความปรารถนาได้รวดเร็วง่ายดาย โคลมพยายามอดกลั้นต่อความวาบหวามนั้น

                "อย่าทรมานตัวเองอย่างนั้นเลยครับ นี่มีแต่เราสองเท่านั้น โคลม ผมอยากให้คุณปลดปล่อนทุกสิ่งทุกอย่างให้กับผม ผมอยากได้ยินเสียงของโคลม..."

                "ท...ท่านมุคุโร่ อ๊ะ!!"

                "อย่างนั้นแหละครับ เด็กดีที่น่ารักของผม" เขายิ้มอ่อนหวาน ก่อนเข้าจุมพิตบดเบียดเรียวปากน้อยๆ อย่างนุ่มนวลละเมียดละไม อ่อนโยน จนเธอเคลิบเคลิ้ม ปล่อยไปคล้อยตามอารมณ์ที่ถูกปลุก เล้าโลมขึ้นมา

                "อา... โคลมของผมน่ารักอะไรอย่างนี้ โคลมที่น่ารักของผม"

                "อา... ท่านมุคุโร่"

                หลังจากที่เขาถอดชุดออกมาอย่างรวดเร็ว มุคุโร่ค่อยๆ ปลดชุดกระโปรงลงอย่างช้าๆ นุ่มนวล ค่อยๆ ชื่นชมเรือนร่างที่บอบบางนั้นอย่างทนุถนอมพึงใจ ค่อยๆ ไล้ไปทั่วเรือนร่างนั้นอย่างอ่อนโยน สัมผัสเบาบาง ที่จุดต่างๆ มันทำให้เธอรู้สึกเสียววาบอย่างที่สุด โดยเฉพาะช่วงเวลาที่เขาไล้เรียวขา ในเวลาที่เขารดลมหายใจที่เร่าร้อนมาที่ร่างของเธอทำเธฮรู้สึกสั่นสะท้านจนทนไม่ไหว เวลาที่เขาค่อยๆ ไล่พรมจูบร่นลงมาตั้งแต่บนใบหน้าเนียนมาที่ทรวงอก และก็เริ่มคลอเคลียด้วยปลายลิ้น ทำเอาโคลมสะดุ้ง ร่างกระตุกเป็นพักๆ ความรู้สึกทรมานที่อยากจะให้เขาช่วยปลดปล่อยความทรมาน ด้วยการทำให้เธอรู้สึกดีๆ แขนอ่อนเล็กๆ โอบร่างสง่ากระชับแน่น

                "อ๊ะ โคลมของผม"

                "ไม่ไหวแล้วค่ะ ท่านมุคุโร่"

                "เจ็บเหรอครับ โคลม?"

                "ได้โปรดเถอะค่ะ ท่านมุคุโร่ ฉัน..." เธอยื่นหน้าเข้าจุมพิตเขาอย่างจงใจ ทำเอามุคุโร่อึ้งไปพักใหญ่

                อา.... ในที่สุด ความสุข ความสมหวัง ทำไม ผมรู้สึกดีอะไรอย่างนี้ มันเหมือนกับว่าความสุขนี่มันเติมลงในใจผมจนล้นออกมาราวกับน้ำที่ล้นแก้วออกมา

                "โคลมที่น่ารักของผม..." เขาเอ่ยอย่างแผ่วเบา "โคลมเองก็ต้องการผมใช่มั้ยครับ"

                "ฉันรักท่านมุคุโร่ ฉันต้องการแต่ท่านมุคุโร่เท่านั้นค่ะ"

                "นี่เป็นสิ่งที่ทำให้ผมความสุขที่สุดเลย รู้มั้ยครับ" เขายิ้มอย่างอ่อนหวาน "และผมเองก็.... ต้องการโคลมเหมือนกันครับ ผมรักโคลม ต้องการโคลมจนทนไม่ไหวแล้ว..."

                คราวนี้ เขาเข้าจูบเธออย่างหนักหน่วงเร่าร้อนอ่อนหวานลึกซึ้งดูดดื่มจน โคลมแทบจะลมจับเพราะความสุขมันสาดทับร่างเธอจนจมดิ่งลงไปในห้วงความสุขนั้น ขณะที่มุคุโร่หัวใจเต้นแรงรัว จนแทบกลายเป็นจังหวะเดียวกับเด็กสาว ทั้งสองราวกับได้ยินเสียงหัวใจของกันและกัน

                "อา โคลม ผมรักโคลมเหลือเกิน"

                "ท่านมุคุโร่....ท่านมุคุโร่"

                "อา...อา..." มุคุโร่ครวญคราง ที่ฟังดูชวนรู้สึกวาบหวามไปด้วย เสียงนุ่มๆ ของเขา เวลาที่ครางนั้น ทำหัวใจของเธอระทวยไปหมด ยิ่งตอนที่เขาพร่ำกระซิบคำว่ารัก มันทำเอาเธอใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว ไปอยู่บนฟ้าสวรรค์ด้วยความสุขอย่างนั้น

                "ร้องอีกได้มั้ยครับ ร้องอีก ผมรู้สึกดีเหลือ เวลาที่เสียงเพราะๆ ของโคลมร้อง เรียกชื่อผม อา...อา..." มุคุโร่กล่าวอย่างออดอ้อนวิงวอน เหมือนเขาจะกำลังขาดใจแล้ว

                "อา...ท่านมุคุโร่....ท่านมุคุโร่...."  

                "โคลมที่น่ารักของผม..." เขากระซิบข้างใบหูสวย ชวนให้เธอไร้เรี่ยวแรงแม้แต่ที่โอบกอดเขา

                อา....อา....อา....อ๊า~~~!!

                ปลายนิ้วเรียวของเขาไล้ไปทั่ว เขาสัมผัสถึงเรือนร่างบอบบางที่ตอบสนองรับเขา เมื่อลงไปสำรวจช่องสวาทนั้น เขาพบว่า ทั้งเขาและเธอต่างพร้อมที่จะสานความสัมพันธ์ ผนึกทั้งสองเป็นหนึ่งเดียวกันแล้ว

                "ผมคือโคลม... โคลมคือผม..."

                "ค่ะ ท่านมุคุโร่...ฉันจะเป็นพลังให้ท่านมุคุโร่ จะเป็นส่วนหนึ่งของท่านมุคุโร่"

                "โคลมไม่ใช่ส่วนหนึ่งของผม... แต่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของผมต่างหากครับ"

                "ท...ท่านมุคุโร่" เธอจูบเขาเป็นคำตอบ

                "โคลมที่น่ารักของผม พร้อมแล้วนะครับ?"

                "ค่ะ ท่านมุคุโร่"

                "โคลม ผมรักโคลมนะ คืนนี้...คืนนี้ เราผ่านคืนนี้ไปด้วยกันนะครับ"

                "ฉันเชื่อท่านมุคุโร่ค่ะ..."

                ทั้งคู่กอดกระชับอย่างแนบแน่น ก่นที่จะจูบอย่างลึกซึ้งกันอีกครั้ง อีกครั้งๆ และอีกครั้ง... และแล้ว เขาก็ขยับกายเข้าแนบชิดกับคนที่เขารัก มุคุโร่เหงื่อซึมออกมา เวลาที่เขาขยับร่างสลักความเป็นเขาลงไปในร่างบอบบางของโคลม ส่วนเด็กสาวรับรู้ถึงความสุขมหาศาล จนทนไม่ไหว ถลากอดเขาแน่น หนุ่มสายหมอกแห่งวองโกเล่จูบซับน้ำตาเธออย่างอ่อนโยน

                "อ๊ะ อ๊า ท่านมุคุโร่!!! ท่านมุคุโร่!!! อ๊า อ๊า!!!"

                "อ๊ะ โคลม..โคลมของผม อ๊า โคลมของผม!!! ผมรักโคลม ผมรักโคลม!!!! โคลม!!!"

                "อ๊า~~~~!!!!"

                ความสุขสมมันสาดซัดทั้งสองอย่างรุนแรง ก่อนจะไหลบ่าทะลักลงมหาศาล ทำเอาร่างเล็กๆ ลมจับ โคลมถึงกับหมดแรงแม้แต่ขยับเพียงปลายนิ้วเรียวน้อยๆ ของเธอ มุคุโร่ โอบร่างบางนั้นเข้าแนบกาย ก่อนจะจุมพิตอย่างอ่อนหวานด้วยความอ่อนโยน ทนุถนอม ขอบคุณทั้งรักใคร่

                "โคลมที่น่ารักของผม..."

                "ท่านมุคุโร่...." ทั้งคู่ต่างกอดจูบกันอีกครั้ง

                เวลาแห่งความสุขนี้ มันจะตราตรึงในหัวใจของทั้งสองตลอดไป มุคุโร่รู้สึกดีว่า ชีวิตนี้ไม่เคยได้สัมผัสความสุขมหาศาลที่อ่อนหวานเช่นนี้มาก่อน เขาอยากจะขอบคุณโคลมที่ทำให้เขารู้จักความรัก ทำให้เขาได้เข้าใจคำว่ารัก เข้าใจถึงชีวิตที่สวยงามอย่างแท้จริง เติมเต็มทุกอย่างให้เขา...

                อีกด้านหนึ่ง....

                "พวกเราต้องรวบรวมวองโกเล่ให้ครบองค์ให้ได้ นี่เป็นสิ่งสำคัญ เราต้องรวบรวมผู้พิทักษ์มาที่ฐานทัพวองโกเล่ให้ได้" รีบอร์นย้ำใส่หูสึนะ

                "แต่ว่า เดี๋ยวก่อน ตอนนี้ เราก็พยายามติดตามทุกคนมาแล้วนี่นา"

                สึนะโยชิ เริ่มไล่ชื่อผู้พิทักษ์ทีละคน... คุณพี่.....ยามาโมโตะ.....โกคุเดระคุง...แรมโบ้.....และก็ ฮิบาริซัง.....หกคน เอ่อ...เห

                ขาดไปคนนึง!?

                ผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกไปไหน?

                "ว้ากกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ทำไงดีเนี่ย แล้วแบบนี้ก็ประชุมไม่ได้น่ะสิ" สึนะขยี้หัว ร้องลั่น

                "ไหนติดต่อที่โกคุโยแลนด์ดูสิ" รีบอร์นว่า

                "เห็นว่า โคลมซังหายไปพักฟื้นตัวน่ะ สงสัยอีกสักสามวันคงจะกลับ" ยามาโมโตะบอก เมื่อเห็นว่ามีคนติดต่อไปแล้วได้ข่าวมาแบบนี้   

เห!? อะไรนะ!?  นี่เราต้องรออีกสามวันเหรอ ถึงจะประชุมฟังผลการฝึกได้น่ะ

หึๆๆ ขอโทษนะครับ วองโกเล่ ขอผมตักตวงช่วงเวลาดีๆนี้อีกหน่อยนะครับ มุคุโร่ แอบยิ้มเร้นเล่ห์ เวลาที่นึกถึงพวกสึนะ รู้ว่าขาดองค์ประชุมไปแบบนี้ คงวุ่นวายไม่ใช่น้อย แต่ว่า เขาก็ขอกอดโคลมหลับต่อไม่คิดจะกระตือรือร้นออกไป...

(จบ)

##########################################

จบแล้วค่ะ

หวังว่าจะชอบตอนจบกันนะคะ 

นี่คือรูปจบท้ายของเรื่องค่า

ขอขอบคุณท่าน Giglioมากๆ เจ้าค่ะ

> 

ชอบรูปนี้จริงๆ อิอิ

และก็ตามที่ลูเซียสสัญญาไว้ค่ะ ท่านผู้อ่าน ท่านผู้ชมที่รัก

ว่าจะเอารูปฮิบาริซังมา

และก็

แบบนี้ค่า

เป็นยังไงบ้างคะนี้

 ผมทรงฮิบารินี่ยาว แต่หุ่นแนวตอนในอนาคตนะเนี่ย

คำถาม ทำไมช่างวาดฮิบาริเปลือย

เพราะไว้เซอร์วิสท่านผู้อ่าน ท่านผู้ชมค่า

เอิ๊กๆๆ